
Tomasz Rajski, pseudonim „Koniu”, bramkarz.
Urodził się 15 czerwca 1985 roku i jest wychowankiem nowotarskiego MMKS. W 2004 roku został Absolwentem sosnowieckiej Szkoły Mistrzostwa Sportowego i wrócił do Nowego Targu.
Początkowo został bramkarzem rezerwowym, ale już w sezonie 2005/2006 bronił na zmianę z Krzysztofem Zborowskim. Z powodu stagnacji w rozwoju w kolejnym sezonie rozważał wyjazd do innego klubu, ale finalnie dał sobie jeszcze szansę na walkę o pierwszy skład Podhala. 

W tym czasie sprowadzono do klubu nowego bramkarza – Davida Lemanowicza, z którym Rajski bronił na zmianę. Przyznał, że bardzo dużo nauczył się od kanadyjskiego kolegi z polskim pochodzeniem i bardzo dobrze wspomina ten okres. 


Niespodziewanie w grudniu 2006 roku Lemanowicz opuścił Nowy Targ, a Podhale zostało w bramce z Tomaszem Rajskim. To był moment, na który tak długo czekał. 

Bardzo szybko udowodnił, że nie bez powodu jest numerem jeden. W decydującym meczu z Cracovią, który zapewniał awans do finału, bronił jak natchniony, zwłaszcza karne, których wynik przechylił szalę na stronę Podhala. 

W tym sezonie Podhale sięgnęło po mistrzowski tytuł, czekając na niego 10 lat!
O tym, jak walnie przyczynił się do tego Rajski, okazali nowotarscy kibice, wybierając go najlepszym zawodnikiem zespołu w całym sezonie. 
„Rajski show” procentowało, po sezonie otrzymał wiele propozycji z innych krajów, ale wolał zostać w Podhalu. 
Został numerem jeden na kolejny sezon.
Później ustąpił miejsca wracającemu Krzysztofowi Zborowskiemu, a sam podpisał kontrakt z sosnowieckim Zagłębiem. W 2010 roku wrócił na Podhale i zasilił szeregi MMKS Podhale.
Zakończył karierę w lutym 2014 roku, a swój ostatni mecz zagrał 23 lutego 2014 roku. W polskiej lidze hokeja, na najwyższym jej szczeblu rozegrał 219 meczów. 

W Polskiej Reprezentacji wystąpił w jednym spotkaniu.
Od kilku lat Tomasza Rajskiego można oglądać w Hokejowej Reprezentacji Artystów Polskich, gdzie w ramach finału WOŚP w Tychach organizowana jest impreza pod nazwą Hokej z Gwiazdami. 

Źródło zdjęć: Michał Bachulski, Maciej Zubek, Wikipedia
