Pragniemy dziś wspomnieć Człowieka, który jest jednym z najwybitniejszych hokeistów w historii całego polskiego hokeja na lodzie.
Tadeusz Kilanowicz, pseudonim „Elek”, napastnik. Urodził się 8 czerwca 1940 roku w Nowym Targu. Będąc 14-latkiem, już wykazywał wyjątkowy talent do gry, nie tylko wśród rówieśników, ale też sporo starszych chłopaków.
Zwrócił na siebie uwagę i tym samym należy do grona współtwórców pierwszego Mistrzostwa Polski Juniorów dla Nowego Targu – w 1959 roku. Bardzo szybko znalazło się dla niego miejsce w seniorskiej drużynie Podhala, gdzie został już do ukończenia kariery sportowej.
Wszystkim imponował nie tylko swoją grą, ale i postawą na lodzie – był dżentelmenem. Nie lubił brutalnych rozwiązań, aczkolwiek nie można powiedzieć, że grał miękko. Bojowość, a równocześnie kultura gry, tworzyły z niego zawodnika pełnego sprytu, inteligencji i finezji w unikaniu niepotrzebnych starć czy rzutów o bandę.
Swego czasu sędziowie przyznali mu tytuł „Dżentelmena tafli”. Kibice i koledzy za nim przepadali.
O poświęceniu dla gry, na jakie zdecydował się popularny „Elek”, świadczy fakt, iż z powodu wrodzonej wady serca lekarze zabraniali mu uprawiać sport. Nie chciał o tym słyszeć i grał na własną odpowiedzialność.
„Możliwe, iż „Elkowe” serce miało jakąś konstrukcyjną wadę, ale jakie to było serce!” – pisano o nim w sportowych gazetach.
A serca na lodzie mu nie brakowało. Walczył do końca, do ostatniej sekundy. Potrafił z niebywałą precyzją posyłać krążek do bramki, zawsze z nadgarstka, bowiem jego zdaniem gole z tak zwanej „klepki” były zbyt proste do obrony.
Był szybki, precyzyjny, o niebywałej intuicji, czasami nawet podstępny w grze z przeciwnikiem. Nigdy nie dał nikomu w swoim otoczeniu odczuć, jak wielkim jest Sportowcem. Pomimo sławy pozostał skromnym, koleżeńskim chłopakiem o fantastycznym poczuciu humoru.
Wraz z Podhalem zdobył dwa tytuły Mistrza Polski – w 1966 i 1969 roku. Niestety w 69’ podczas treningu doznał przecięcia mięśnia trójgłowego, co zmusiło go do definitywnego zawieszenia łyżew na kołek.
W polskiej lidze hokeja rozegrał 12 sezonów, wystąpił w nich w 318 meczach, strzelając 193 gole. 7 listopada 1965 roku w meczu Podhala z ŁKS zdobył 1000. bramkę dla Nowotarżan w lidze.
W barwach Reprezentacji Polski często wychodził, gdy drużyna grała w osłabieniu, a w ataku najlepiej odnajdywał się z Andrzejem Szalem lub Andrzejem Żurawskim i Jozefem Stefaniakiem. Na swoim koncie zapisał 76 występów.
Uczestniczył w 6 turniejach o Mistrzostwo Świata – w 1961, 1963, 1965, 1966, 1967 i 1969 roku. Uświetnił swoją osobą Turniej Olimpijski w Innsbrucku w 1964 roku.
Zmarł w wieku 39 lat, 4 lipca 1979 roku w Nowym Targu, gdzie spoczął na miejscowym cmentarzu.Źródło zdjęć Hockey Archives, Polski Komitet Olimpijski, sportowepodhale (od lewej Stanisław Bizub), Jacek Sowa