Jan Bizub

Wspominamy dziś Zawodnika, który swój pseudonim odziedziczył po słynnym obrońcy ZSRR Aleksandrze Ragulin, nie ze względu na potężne warunki fizyczne ale z powodu jego twardej i nieustępliwej gry – Jan Bizub, pseudonim „Ragulin”, obrońca i napastnik..

Urodził się 17 kwietnia 1945 roku w Nowym Targu, wychowanek Podhala i to właśnie z macierzystym klubem związał początki swojej kariery. Jego starci bracia Stanisław i Andrzej również byli hokeistami, ale Jan w przeciwieństwie do nich nie wybrał miejsca miedzy parkanami .

Z uwagi na odbycie służby wojskowej, na dwa lata wylądował w Legii Warszawa, z którą sięgnął po swój pierwszy tytuł mistrzowski w 1967 roku. Wrócił jednak do macierzy. Na lodzie występował, jako hokeista do zadań specjalnych, pomimo niewielkiego wzrostu, potrafił skutecznie uprzykrzać życie niejednemu wybitnemu hokeiście.

Nie miał sobie równych, zawsze w bojowości i pełen odwagi, wywiązywał się z każdego zadania. Mało tego, nie tylko nie zawodził, ale im trudniejsze zadanie dostawał, tym większa była jego motywacja. W obronie okazywał się zawodnikiem nie do przejścia, twardy i nieustępliwy .

Jego odwaga i waleczność zaprocentowały – na swoim koncie dopisał kolejne 5 tytułów mistrzowskich Polski, ale już z ukochanym klubem (w 1969, 1971, 1972, 1973 i 1974). Po ostatnim sukcesie zakończył karierę.

Przez jakiś czas pełnił rolę sędziego hokejowego a następnie wyjechał do Stanów Zjednoczonych. W polskiej lidze hokeja spędził 12 sezonów, rozegrał w nich 334 mecze, w których strzelił 68 goli. W Reprezentacji Polski wystąpił tylko w jednym meczu.

Ciekawostką jest, iż dla Jana Bizuba i jego brata Stanisława (grali razem w jednej drużynie), mecz wcale nie kończył się wraz z gwizdkiem sędziego. Wracali do domu i sprzeczali się, wytykając sobie błędy, zwłaszcza po przegranych spotkaniach. Hokejem żyli prawie cały czas.

Tuż przed śmiercią wrócił z USA do rodzinnego Miasta, zmarł 5 maja 2000 roku i spoczął na nowotarskim cmentarzu ,

Źródło zdjęć: Wikipedia, J.Sowa, sportowepodhale.pl